Omschrijving
De Engelse Begraafplaats is een eiland van cipressen en witte graven midden in het verkeer van de Piazzale Donatello, in Florence, net buiten het historische centrum. Een romantische, stille tuin waar dichters, kunstenaars en reizigers uit zestien landen rusten, die de stad als tweede vaderland hadden gekozen.
De schilder Arnold Böcklin, die hier een dochtertje had begraven, liet zich erdoor inspireren voor «Het eiland der doden», en naar dat schilderij maakte Rachmaninov een symfonisch gedicht. Het ovaal, verhoogd en ingesloten tussen de rijstroken van de lanen, volstaat om te begrijpen waarom.
Binnen klimmen de grindpaden een heuveltje op en verdelen de tuin in vier sectoren. In het midden staat een zuil die in 1858 werd geschonken door Frederik Willem IV van Pruisen. Beelden, kruisen en zerken staan zonder symmetrie tussen bomen en struiken van vele soorten.
Het beroemdste graf is dat van de dichteres Elizabeth Barrett Browning, ontworpen door Frederic Leighton. Hier rusten ook de schrijver Walter Savage Landor, de schrijfster Frances Trollope en de Amerikaanse beeldhouwer Hiram Powers.
Ook Giovan Pietro Vieusseux, oprichter van het Gabinetto Vieusseux, ligt hier, evenals het graf van Nadezhda De Santis, een Nubisch meisje dat op veertienjarige leeftijd door de expeditie van Champollion in Egypte naar Florence werd gebracht. De opschriften zijn in het Grieks, Cyrillisch, Hebreeuws en vele andere talen, met Bijbelpassages, wat toen voor katholieken verboden was.
Men noemt hem «van de Engelsen», maar hij was van een Zwitserse protestantse kerk, die in 1827 de grond buiten de Porta a Pinti kocht. Tot dan toe moest wie in Florence stierf en noch katholiek noch joods was, in Livorno worden begraven.
Het was Giuseppe Poggi die, bij het slopen van de muren voor Florence als hoofdstad, er een eiland midden op de Piazzale Donatello van maakte. In 1877 had de stad hem helemaal opgeslokt, en nieuwe begrafenissen werden voor de protestantse gemeenschap verboden.
In een halve eeuw kwamen er 1409 graven, 760 van Engelsen. Onder de laatste nazaten van Shakespeare liggen Beatrice Shakespeare en Edward Claude Shakespeare Clench hier begraven.
De schilder Arnold Böcklin, die hier een dochtertje had begraven, liet zich erdoor inspireren voor «Het eiland der doden», en naar dat schilderij maakte Rachmaninov een symfonisch gedicht. Het ovaal, verhoogd en ingesloten tussen de rijstroken van de lanen, volstaat om te begrijpen waarom.
Binnen klimmen de grindpaden een heuveltje op en verdelen de tuin in vier sectoren. In het midden staat een zuil die in 1858 werd geschonken door Frederik Willem IV van Pruisen. Beelden, kruisen en zerken staan zonder symmetrie tussen bomen en struiken van vele soorten.
Het beroemdste graf is dat van de dichteres Elizabeth Barrett Browning, ontworpen door Frederic Leighton. Hier rusten ook de schrijver Walter Savage Landor, de schrijfster Frances Trollope en de Amerikaanse beeldhouwer Hiram Powers.
Ook Giovan Pietro Vieusseux, oprichter van het Gabinetto Vieusseux, ligt hier, evenals het graf van Nadezhda De Santis, een Nubisch meisje dat op veertienjarige leeftijd door de expeditie van Champollion in Egypte naar Florence werd gebracht. De opschriften zijn in het Grieks, Cyrillisch, Hebreeuws en vele andere talen, met Bijbelpassages, wat toen voor katholieken verboden was.
Men noemt hem «van de Engelsen», maar hij was van een Zwitserse protestantse kerk, die in 1827 de grond buiten de Porta a Pinti kocht. Tot dan toe moest wie in Florence stierf en noch katholiek noch joods was, in Livorno worden begraven.
Het was Giuseppe Poggi die, bij het slopen van de muren voor Florence als hoofdstad, er een eiland midden op de Piazzale Donatello van maakte. In 1877 had de stad hem helemaal opgeslokt, en nieuwe begrafenissen werden voor de protestantse gemeenschap verboden.
In een halve eeuw kwamen er 1409 graven, 760 van Engelsen. Onder de laatste nazaten van Shakespeare liggen Beatrice Shakespeare en Edward Claude Shakespeare Clench hier begraven.