Opis
Bazylika Santissima Annunziata to główne sanktuarium maryjne Florencji, dom macierzysty zakonu serwitów. Stoi przy placu o tej samej nazwie, na północny wschód od centrum, obok Ospedale degli Innocenti, i przez wieki była w centrum życia religijnego miasta.
Powodem jest pewien obraz: „cudowne” Zwiastowanie, fresk czczony przez Florentczyków, od którego kościół wziął nazwę. Aby do niego dojść, w 1255 roku gmina kazała wytyczyć specjalną drogę, dzisiejszą via dei Servi.
Legenda opowiada o malarzu Bartolomeo, który nie mógł namalować twarzy Madonny. Próbował raz za razem, aż w końcu zmorzył go sen. Gdy się obudził, twarz już była, dokończona przez anioła.
Fresk przechowywany jest w tempietto Annunziaty, wewnątrz kościoła. 25 marca, w święto Zwiastowania, obchodzi się tu toskański Nowy Rok.
Kaplica Annunziaty, serce kościoła, to marmurowy tempietto z Carrary zaprojektowany przez Michelozza w latach 1447–48, z czterema kolumnami korynckimi o wysokości ponad pięciu metrów. Badacze datują fresk na XIV wiek: opowieść pozostaje legendą.
Przed wejściem jest Chiostrino dei Voti, ozdobiony freskami Andrei del Sarto, Pontorma i Rossa Fiorentina. W środku nie można pominąć kaplicy Giambologny, ozdobionej jego brązami, w której artysta chciał zostać pochowany.
Zakon powstał w 1233 roku z siedmiu młodych Florentczyków, którzy zobaczyli płaczącą Dziewicę z powodu waśni między obywatelami. Kościół odnowił następnie Michelozzo, który od 1444 roku zbudował tribunę, a w XVII wieku wypełnił się barokowymi marmurami, sztukateriami i złoceniami.
Na zewnątrz, nad środkowym łukiem portyku, zostały ślady fresków Pontorma z lat 1513–14, dziś zastąpionych kopiami, a nad portalem jest mozaikowe Zwiastowanie z 1509 roku.
Z boku łuk nad ulicą łączy kościół z pobliskim pałacem. Zbudowano go dla Marii Magdaleny Medycejskiej, księżniczki o wątłym zdrowiu, która dzięki niemu mogła chodzić na mszę, nie schodząc na ulicę.
Powodem jest pewien obraz: „cudowne” Zwiastowanie, fresk czczony przez Florentczyków, od którego kościół wziął nazwę. Aby do niego dojść, w 1255 roku gmina kazała wytyczyć specjalną drogę, dzisiejszą via dei Servi.
Legenda opowiada o malarzu Bartolomeo, który nie mógł namalować twarzy Madonny. Próbował raz za razem, aż w końcu zmorzył go sen. Gdy się obudził, twarz już była, dokończona przez anioła.
Fresk przechowywany jest w tempietto Annunziaty, wewnątrz kościoła. 25 marca, w święto Zwiastowania, obchodzi się tu toskański Nowy Rok.
Kaplica Annunziaty, serce kościoła, to marmurowy tempietto z Carrary zaprojektowany przez Michelozza w latach 1447–48, z czterema kolumnami korynckimi o wysokości ponad pięciu metrów. Badacze datują fresk na XIV wiek: opowieść pozostaje legendą.
Przed wejściem jest Chiostrino dei Voti, ozdobiony freskami Andrei del Sarto, Pontorma i Rossa Fiorentina. W środku nie można pominąć kaplicy Giambologny, ozdobionej jego brązami, w której artysta chciał zostać pochowany.
Zakon powstał w 1233 roku z siedmiu młodych Florentczyków, którzy zobaczyli płaczącą Dziewicę z powodu waśni między obywatelami. Kościół odnowił następnie Michelozzo, który od 1444 roku zbudował tribunę, a w XVII wieku wypełnił się barokowymi marmurami, sztukateriami i złoceniami.
Na zewnątrz, nad środkowym łukiem portyku, zostały ślady fresków Pontorma z lat 1513–14, dziś zastąpionych kopiami, a nad portalem jest mozaikowe Zwiastowanie z 1509 roku.
Z boku łuk nad ulicą łączy kościół z pobliskim pałacem. Zbudowano go dla Marii Magdaleny Medycejskiej, księżniczki o wątłym zdrowiu, która dzięki niemu mogła chodzić na mszę, nie schodząc na ulicę.