Opis
Kościół Santi Michele e Gaetano, dla Florentczyków po prostu San Gaetano, to największa i najpełniejsza barokowa budowla Florencji. Zamyka via de’ Tornabuoni od strony piazza Antinori: w mieście renesansowych kościołów jest najbardziej teatralny.
Fasada z piaskowca w kolorze havany, z białymi marmurowymi posągami, wznosi się na szerokich schodach na rzymską modłę. Trzy portale sugerują trzy nawy, których w środku nie ma, a wysoko biegnie wielkimi literami imię kardynała Carla de’ Medici.
Wnętrze zachowało się w nienaruszonym stanie: jedna nawa, sześć kaplic bocznych i gra kolorów między szarym kamieniem pietra serena, bielą stiuków i wielobarwnymi marmurami. Światło wpada przez wysokie okna i zostawia kaplice w półmroku.
Wzdłuż nawy biegnie cykl Apostołów i Ewangelistów: marmurowe posągi większe niż w naturalnej wielkości, a pod każdym jeden lub dwa reliefy z jego życia. To jeden z najważniejszych cykli rzeźby florenckiego siedemnastego wieku.
Na końcu ołtarz główny to zestawienie szlachetnych marmurów, od lapis lazuli po żółty marmur sieneński, pod srebrnym cyborium. W chórze, za nim, wisi wielki spiżowy Krucyfiks Francesca Susiniego.
Wśród kaplic wyróżnia się kaplica Franceschich z Męczeństwem św. Wawrzyńca Pietra da Cortony: wspaniałe kolory, światło spływające z góry i rzymski oddech, jakiego nie mają inne obrazy, szkoły florenckiej.
Za całym tym przepychem kryje się rywalizacja o prestiż. Rodziny związane z dworem robiły z via Tornabuoni jedną z najwystawniejszych ulic Florencji i chciały mieć też najpiękniejszy barokowy kościół. Zbudowanie go i ozdobienie zajęło stulecie, od 1604 do 1701 roku.
Kościół San Michele, poświadczony od 1055 roku, w 1592 przeszedł w ręce teatynów, zakonu epoki kontrreformacji, którzy zbudowali go od nowa. Zapłaciły wielka księżna Krystyna Lotaryńska, jej syn kardynał Carlo i Antinorich, którzy mieszkali tuż naprzeciwko.
Krucyfiks Susiniego skrywa artystyczną herezję. Przedstawia Chrystusa jeszcze żywego, bez rany w boku: ikonografię tę zakazał Paweł IV, współzałożyciel teatynów. Sto lat później, jak widać, nikt już o tym nie pamiętał.
Koniecznie zobacz
• Fasada.
• Apostołowie i Ewangeliści.
• Ołtarz główny.
• Krucyfiks Susiniego.
• Męczeństwo św. Wawrzyńca.
Czy wiesz, że…?
• Święty Kajetan trafił do nazwy kościoła dopiero w 1671 roku, kiedy został ogłoszony świętym.
• Pod ołtarzem spoczywają relikwie świętych Mariusza i Marii, sprowadzone z katakumb św. Kaliksta w 1615 roku.
Fasada z piaskowca w kolorze havany, z białymi marmurowymi posągami, wznosi się na szerokich schodach na rzymską modłę. Trzy portale sugerują trzy nawy, których w środku nie ma, a wysoko biegnie wielkimi literami imię kardynała Carla de’ Medici.
Wnętrze zachowało się w nienaruszonym stanie: jedna nawa, sześć kaplic bocznych i gra kolorów między szarym kamieniem pietra serena, bielą stiuków i wielobarwnymi marmurami. Światło wpada przez wysokie okna i zostawia kaplice w półmroku.
Wzdłuż nawy biegnie cykl Apostołów i Ewangelistów: marmurowe posągi większe niż w naturalnej wielkości, a pod każdym jeden lub dwa reliefy z jego życia. To jeden z najważniejszych cykli rzeźby florenckiego siedemnastego wieku.
Na końcu ołtarz główny to zestawienie szlachetnych marmurów, od lapis lazuli po żółty marmur sieneński, pod srebrnym cyborium. W chórze, za nim, wisi wielki spiżowy Krucyfiks Francesca Susiniego.
Wśród kaplic wyróżnia się kaplica Franceschich z Męczeństwem św. Wawrzyńca Pietra da Cortony: wspaniałe kolory, światło spływające z góry i rzymski oddech, jakiego nie mają inne obrazy, szkoły florenckiej.
Za całym tym przepychem kryje się rywalizacja o prestiż. Rodziny związane z dworem robiły z via Tornabuoni jedną z najwystawniejszych ulic Florencji i chciały mieć też najpiękniejszy barokowy kościół. Zbudowanie go i ozdobienie zajęło stulecie, od 1604 do 1701 roku.
Kościół San Michele, poświadczony od 1055 roku, w 1592 przeszedł w ręce teatynów, zakonu epoki kontrreformacji, którzy zbudowali go od nowa. Zapłaciły wielka księżna Krystyna Lotaryńska, jej syn kardynał Carlo i Antinorich, którzy mieszkali tuż naprzeciwko.
Krucyfiks Susiniego skrywa artystyczną herezję. Przedstawia Chrystusa jeszcze żywego, bez rany w boku: ikonografię tę zakazał Paweł IV, współzałożyciel teatynów. Sto lat później, jak widać, nikt już o tym nie pamiętał.
Koniecznie zobacz
• Fasada.
• Apostołowie i Ewangeliści.
• Ołtarz główny.
• Krucyfiks Susiniego.
• Męczeństwo św. Wawrzyńca.
Czy wiesz, że…?
• Święty Kajetan trafił do nazwy kościoła dopiero w 1671 roku, kiedy został ogłoszony świętym.
• Pod ołtarzem spoczywają relikwie świętych Mariusza i Marii, sprowadzone z katakumb św. Kaliksta w 1615 roku.