Opis
Kościół Orsanmichele to budowla w centrum Florencji, przy via de' Calzaiuoli, która wygląda jak pałac: był magazynem zboża, potem kościołem cechów, a na jego filarach stoją posągi świętych patronów florenckich rzemiosł.
Wśród posągów są największe nazwiska XV wieku: Ghiberti, Donatello, Nanni di Banco, Verrocchio. Pokazują przejście od gotyku do renesansu. Dziś na zewnątrz stoją częściowo kopie: oryginały są w muzeum na pierwszym piętrze.
Na zewnątrz warto przyjrzeć się z bliska: wielkim gotyckim trójdzielnym oknom z misternym maswerkiem, marmurowym oknom dwudzielnym z herbami Republiki i Cechów, a nad każdą niszą medalionowi z herbem Cechu, który ją ufundował, czasem z glazurowanej terakoty Luki della Robbii.
Wewnątrz jest układ dwunawowy. Wyróżnia się tabernakulum Orcagni, bogaty baldachim z kolorowych marmurów i złoceń, zbudowany w latach 1349–1359 dla wizerunku Madonny.
Przy lewym ołtarzu stoi marmurowa grupa Święta Anna, Madonna i Dzieciątko Francesca da Sangallo, z około 1526 roku. 26 lipca 1343 roku, w dzień świętej Anny, Florentczycy wypędzili tyrana Waltera z Brienne, księcia Aten, a Cechy, bohaterowie powstania, chciały oddać świętej hołd ołtarzem.
Na sklepieniach są freski z lat 1398–1399 z postaciami ze Starego i Nowego Testamentu, a witraże opowiadają historie Marii: druga faza, z lat 1429–1432, według rysunków Lorenza Ghibertiego.
Na zewnątrz łuk łączący pierwsze piętro z pałacem Cechu Wełny po przeciwnej stronie daje jeden z widoków Florencji najczęściej odtwarzanych na dziewiętnastowiecznych rycinach.
Na filarach widać jeszcze otwory, którymi zboże zsypywało się z wyższych pięter, a na północno-zachodnich drzwiach jest staio, dawna miara zboża. W górze piętra dawnego spichlerza mieszczą muzeum.
Nazwa jest wspomnieniem: był tu ogród z kościółkiem poświęconym świętemu Michałowi, „San Michele in Orto”. W XIII wieku na jego miejscu stanęła loggia targu zboża, spalona w 1304 roku wraz z cudownym wizerunkiem Madonny, który był na jednym z filarów.
W 1337 roku odbudowano nową loggię. Później postanowiono zamknąć arkady, przenieść targ i zrobić z niej kościół: kościół Cechów, potężnych korporacji florenckich.
W 1404 roku gmina ustaliła, które Cechy mają prawo do jednej z czternastu zewnętrznych nisz: każdy musiał ją wypełnić posągiem własnego świętego patrona w ciągu dziesięciu lat, pod karą utraty prawa.
Koniecznie zobacz
• Tabernakulum Orcagni.
• Oryginalne posągi w muzeum na pierwszym piętrze.
• Medaliony Luki della Robbii nad niszami.
Czy wiesz, że…?
• Tylko trzy oryginalne posągi są z brązu: te najbogatszych Cechów, bo brąz kosztował co najmniej dziesięć razy więcej niż marmur.
• Święty Jerzy Donatella, który wyszedł z jednej z tych nisz, od 1891 roku jest w Muzeum Bargello.
• Na czterech narożach lewego portalu przy via dell'Arte della Lana motywy roślinne symbolizują cztery pory roku.
Wśród posągów są największe nazwiska XV wieku: Ghiberti, Donatello, Nanni di Banco, Verrocchio. Pokazują przejście od gotyku do renesansu. Dziś na zewnątrz stoją częściowo kopie: oryginały są w muzeum na pierwszym piętrze.
Na zewnątrz warto przyjrzeć się z bliska: wielkim gotyckim trójdzielnym oknom z misternym maswerkiem, marmurowym oknom dwudzielnym z herbami Republiki i Cechów, a nad każdą niszą medalionowi z herbem Cechu, który ją ufundował, czasem z glazurowanej terakoty Luki della Robbii.
Wewnątrz jest układ dwunawowy. Wyróżnia się tabernakulum Orcagni, bogaty baldachim z kolorowych marmurów i złoceń, zbudowany w latach 1349–1359 dla wizerunku Madonny.
Przy lewym ołtarzu stoi marmurowa grupa Święta Anna, Madonna i Dzieciątko Francesca da Sangallo, z około 1526 roku. 26 lipca 1343 roku, w dzień świętej Anny, Florentczycy wypędzili tyrana Waltera z Brienne, księcia Aten, a Cechy, bohaterowie powstania, chciały oddać świętej hołd ołtarzem.
Na sklepieniach są freski z lat 1398–1399 z postaciami ze Starego i Nowego Testamentu, a witraże opowiadają historie Marii: druga faza, z lat 1429–1432, według rysunków Lorenza Ghibertiego.
Na zewnątrz łuk łączący pierwsze piętro z pałacem Cechu Wełny po przeciwnej stronie daje jeden z widoków Florencji najczęściej odtwarzanych na dziewiętnastowiecznych rycinach.
Na filarach widać jeszcze otwory, którymi zboże zsypywało się z wyższych pięter, a na północno-zachodnich drzwiach jest staio, dawna miara zboża. W górze piętra dawnego spichlerza mieszczą muzeum.
Nazwa jest wspomnieniem: był tu ogród z kościółkiem poświęconym świętemu Michałowi, „San Michele in Orto”. W XIII wieku na jego miejscu stanęła loggia targu zboża, spalona w 1304 roku wraz z cudownym wizerunkiem Madonny, który był na jednym z filarów.
W 1337 roku odbudowano nową loggię. Później postanowiono zamknąć arkady, przenieść targ i zrobić z niej kościół: kościół Cechów, potężnych korporacji florenckich.
W 1404 roku gmina ustaliła, które Cechy mają prawo do jednej z czternastu zewnętrznych nisz: każdy musiał ją wypełnić posągiem własnego świętego patrona w ciągu dziesięciu lat, pod karą utraty prawa.
Koniecznie zobacz
• Tabernakulum Orcagni.
• Oryginalne posągi w muzeum na pierwszym piętrze.
• Medaliony Luki della Robbii nad niszami.
Czy wiesz, że…?
• Tylko trzy oryginalne posągi są z brązu: te najbogatszych Cechów, bo brąz kosztował co najmniej dziesięć razy więcej niż marmur.
• Święty Jerzy Donatella, który wyszedł z jednej z tych nisz, od 1891 roku jest w Muzeum Bargello.
• Na czterech narożach lewego portalu przy via dell'Arte della Lana motywy roślinne symbolizują cztery pory roku.