Opis
Kościół Santa Felicita to niewielki kościół w Oltrarno, we Florencji, między Ponte Vecchio a Palazzo Pitti. Wygląda jak wiele innych, ale kryje arcydzieło manieryzmu i historię sięgającą czasów rzymskich.
Przez trzy lata Pontormo pracował ukryty za drewnianą osłoną, nikomu niczego nie pokazując. Gdy w 1528 roku zdjął deski, pisze Vasari, jego Zdjęcie z krzyża zostało odsłonięte „ku zachwytowi całej Florencji”.
Wciąż tam jest, w małej kaplicy Capponich, na prawo od wejścia: unoszące się ciała, jaskrawe, nienaturalne kolory. W postaci patrzącej na widza, na skrajnej prawej, malarz być może sportretował samego siebie.
Santa Felicita to także jeden z najstarszych kościołów Florencji.
Pierwsza bazylika została zniszczona, a w XI wieku konsekrowano kolejną, romańską, papież Mikołaj II w 1059 roku, wraz z klasztorem benedyktynek. Po dżumie z 1348 roku zakonnice zbudowały gotycką.
Już w II wieku mieszkali tu kupcy syryjscy, którzy przynieśli do miasta chrześcijaństwo. Pod posadzką wciąż widać grobowce wczesnochrześcijańskie, a niektóre płyty nagrobne mają greckie napisy.
Nad portykiem przebiega Korytarz Vasariego, a w kościele wciąż jest loża, z której wielcy książęta śledzili mszę, nie mieszając się z wiernymi. Kapłan wchodził do nich z komunią.
W zakrystii, inspirowanej w małej skali Kaplicą Pazzich Brunelleschiego, wystawiona jest Madonna Nerli z warsztatu Filippina Lippiego. W sali kapitulnej z XIV wieku, zachowały się freski z 1387 roku. W kościele pochowano historyka Francesca Guicciardiniego, u stóp ołtarza głównego.
Dzisiejszy wygląd pochodzi z XVIII wieku, gdy architekt Mario Ruggieri przebudował kościół od 1735 roku, oszczędzając tylko dwie kaplice przy wejściu. Dzwonnica to dawna wieża Fifantich, a fasada szczytowa ma portyk o trzech arkadach, nad którym przebiega korytarz.
Przez trzy lata Pontormo pracował ukryty za drewnianą osłoną, nikomu niczego nie pokazując. Gdy w 1528 roku zdjął deski, pisze Vasari, jego Zdjęcie z krzyża zostało odsłonięte „ku zachwytowi całej Florencji”.
Wciąż tam jest, w małej kaplicy Capponich, na prawo od wejścia: unoszące się ciała, jaskrawe, nienaturalne kolory. W postaci patrzącej na widza, na skrajnej prawej, malarz być może sportretował samego siebie.
Santa Felicita to także jeden z najstarszych kościołów Florencji.
Pierwsza bazylika została zniszczona, a w XI wieku konsekrowano kolejną, romańską, papież Mikołaj II w 1059 roku, wraz z klasztorem benedyktynek. Po dżumie z 1348 roku zakonnice zbudowały gotycką.
Już w II wieku mieszkali tu kupcy syryjscy, którzy przynieśli do miasta chrześcijaństwo. Pod posadzką wciąż widać grobowce wczesnochrześcijańskie, a niektóre płyty nagrobne mają greckie napisy.
Nad portykiem przebiega Korytarz Vasariego, a w kościele wciąż jest loża, z której wielcy książęta śledzili mszę, nie mieszając się z wiernymi. Kapłan wchodził do nich z komunią.
W zakrystii, inspirowanej w małej skali Kaplicą Pazzich Brunelleschiego, wystawiona jest Madonna Nerli z warsztatu Filippina Lippiego. W sali kapitulnej z XIV wieku, zachowały się freski z 1387 roku. W kościele pochowano historyka Francesca Guicciardiniego, u stóp ołtarza głównego.
Dzisiejszy wygląd pochodzi z XVIII wieku, gdy architekt Mario Ruggieri przebudował kościół od 1735 roku, oszczędzając tylko dwie kaplice przy wejściu. Dzwonnica to dawna wieża Fifantich, a fasada szczytowa ma portyk o trzech arkadach, nad którym przebiega korytarz.