Opis
Kościół Santa Maria Maddalena de' Pazzi przy Borgo Pinti to renesansowo-barokowy zespół ukryty za surową fasadą. Ma eleganckie podcienie Giuliana da Sangallo, barokową kaplicę główną lśniącą marmurami i, w dawnym klasztorze, Ukrzyżowanie Perugina.
W 1887 roku do Florencji przyjechała z rodzicami młoda Francuzka, by modlić się przy grobie świętej. Była to Teresa z Lisieux, zbyt młoda, by wstąpić do klasztoru, w drodze do Rzymu, gdzie miała prosić papieża o dyspensę. Pamięta o niej tablica i posąg.
Grób należał do Marii Magdaleny de' Pazzi, mistyczki karmelitanki zmarłej w 1607 roku. Jej siostry przeniosły się tu w 1629 roku, zabierając ze sobą doczesne szczątki. Historia miejsca zaczęła się jednak znacznie wcześniej, w XIII wieku, od domu dla „skruszonych” kobiet, który być może dał nazwę Borgo Pinti.
Podcienie Sangalla poprzedza kościół, z kolumnami jońskimi i kapitelami skopiowanymi ze starożytnego znalezionego w Fiesole. Przypomina wielkie łuki Brunelleschiego w pobliskiej Kaplicy Pazzich i zostało dokończone z jednej strony dopiero po powodzi 1966 roku, z pomocą Francuzów.
W środku kościół ma jedną białą nawę, po sześć kaplic z każdej strony i linie z pietra serena w stylu Brunelleschiego. Nie przegap kaplicy głównej, zbudowanej w latach 1677–1685 jako mauzoleum dla relikwii świętej: kolorowe marmury, brązy, złocenia, posągi i freski, niemal teatr florenckiego baroku.
W kopule Pier Dandini namalował iluzjonistyczne niebo ze świętą i wszystkimi świętymi Florencji.
W sali kapitulnej dawnego klasztoru znajduje się Ukrzyżowanie Perugina z lat 1494–1496: Chrystus na krzyżu adorowany przez pokutującą Magdalenę, w zawieszonym w ciszy umbryjskim pejzażu. Zwiedza się je, wchodząc przez liceum Michelangiolo, w wybrane dni.
Dawniej kościół był pełen ołtarzy Botticellego, Perugina i Ghirlandaia, potem rozproszonych: Nawiedzenie Ghirlandaia trafiło do Luwru wraz z grabieżą napoleońską. Po kanonizacji świętej w 1669 roku nadszedł barok, z freskami sklepienia i scenami z jej życia.
W 1887 roku do Florencji przyjechała z rodzicami młoda Francuzka, by modlić się przy grobie świętej. Była to Teresa z Lisieux, zbyt młoda, by wstąpić do klasztoru, w drodze do Rzymu, gdzie miała prosić papieża o dyspensę. Pamięta o niej tablica i posąg.
Grób należał do Marii Magdaleny de' Pazzi, mistyczki karmelitanki zmarłej w 1607 roku. Jej siostry przeniosły się tu w 1629 roku, zabierając ze sobą doczesne szczątki. Historia miejsca zaczęła się jednak znacznie wcześniej, w XIII wieku, od domu dla „skruszonych” kobiet, który być może dał nazwę Borgo Pinti.
Podcienie Sangalla poprzedza kościół, z kolumnami jońskimi i kapitelami skopiowanymi ze starożytnego znalezionego w Fiesole. Przypomina wielkie łuki Brunelleschiego w pobliskiej Kaplicy Pazzich i zostało dokończone z jednej strony dopiero po powodzi 1966 roku, z pomocą Francuzów.
W środku kościół ma jedną białą nawę, po sześć kaplic z każdej strony i linie z pietra serena w stylu Brunelleschiego. Nie przegap kaplicy głównej, zbudowanej w latach 1677–1685 jako mauzoleum dla relikwii świętej: kolorowe marmury, brązy, złocenia, posągi i freski, niemal teatr florenckiego baroku.
W kopule Pier Dandini namalował iluzjonistyczne niebo ze świętą i wszystkimi świętymi Florencji.
W sali kapitulnej dawnego klasztoru znajduje się Ukrzyżowanie Perugina z lat 1494–1496: Chrystus na krzyżu adorowany przez pokutującą Magdalenę, w zawieszonym w ciszy umbryjskim pejzażu. Zwiedza się je, wchodząc przez liceum Michelangiolo, w wybrane dni.
Dawniej kościół był pełen ołtarzy Botticellego, Perugina i Ghirlandaia, potem rozproszonych: Nawiedzenie Ghirlandaia trafiło do Luwru wraz z grabieżą napoleońską. Po kanonizacji świętej w 1669 roku nadszedł barok, z freskami sklepienia i scenami z jej życia.