Opis
Korytarz Vasariego to wzniesiony i kryty przejazd łączący Palazzo Vecchio z Palazzo Pitti, przebiegający przez Uffizi i nad Ponte Vecchio, we Florencji. Pomyślano go tak, by Medyceusze mogli przemierzać miasto, nie mieszając się z poddanymi.
Książę, który nie ufa swoim poddanym, buduje sobie własną drogę, nad ich głowami. W 1565 roku Kosma I Medyceusz kazał połączyć Palazzo Vecchio, siedzibę rządu, ze swoim domem w Palazzo Pitti.
Projekt powierzono Giorgiowi Vasariemu, a budowa poszła błyskawicznie: dziewięć miesięcy, od 12 marca do 17 grudnia 1565 roku, w sam raz na ślub jego syna Franciszka z Joanną Austriaczką. Efektem jest około 760 metrów przejścia.
Korytarz zaczyna się od apartamentów Eleonory Toledańskiej w Palazzo Vecchio, przebiega przez Uffizi, biegnie wzdłuż Arno na portyku z arkad i przechodzi nad sklepikami Ponte Vecchio, z wielkimi oknami panoramicznymi pośrodku. Potem dociera do ogrodu Boboli, blisko Groty Buontalentiego, i wchodzi do Palazzo Pitti.
Na Ponte Vecchio korytarz zmienił też krajobraz: targ mięsny przeniesiono, by złe zapachy nie przeszkadzały wielkiemu księciu, a na jego miejsce przybyli złotnicy, wciąż tam obecni.
Na rogu zwróconym ku Ponte Vecchio jest herb książęcy Kosmy I, współczesna kopia. Nie wszyscy się ugięli. Mannellowie odmówili przeprowadzenia korytarza przez swoją wieżę i Vasari musiał ją obejść serią wsporników, występów podtrzymujących.
Dalej balkon z kratą wychodzi do wnętrza Santa Felicita: wielcy książęta śledzili stamtąd mszę, nie wychodząc z korytarza.
Korytarz został poważnie uszkodzony przez bomby, częściowo odbudowany i oddany miastu w kwietniu 1973 roku. W 1944 roku wycofujący się Niemcy wysadzili wszystkie mosty Florencji z wyjątkiem Ponte Vecchio, a korytarz stał się na jakiś czas jedynym przejściem między dwoma brzegami.
Książę, który nie ufa swoim poddanym, buduje sobie własną drogę, nad ich głowami. W 1565 roku Kosma I Medyceusz kazał połączyć Palazzo Vecchio, siedzibę rządu, ze swoim domem w Palazzo Pitti.
Projekt powierzono Giorgiowi Vasariemu, a budowa poszła błyskawicznie: dziewięć miesięcy, od 12 marca do 17 grudnia 1565 roku, w sam raz na ślub jego syna Franciszka z Joanną Austriaczką. Efektem jest około 760 metrów przejścia.
Korytarz zaczyna się od apartamentów Eleonory Toledańskiej w Palazzo Vecchio, przebiega przez Uffizi, biegnie wzdłuż Arno na portyku z arkad i przechodzi nad sklepikami Ponte Vecchio, z wielkimi oknami panoramicznymi pośrodku. Potem dociera do ogrodu Boboli, blisko Groty Buontalentiego, i wchodzi do Palazzo Pitti.
Na Ponte Vecchio korytarz zmienił też krajobraz: targ mięsny przeniesiono, by złe zapachy nie przeszkadzały wielkiemu księciu, a na jego miejsce przybyli złotnicy, wciąż tam obecni.
Na rogu zwróconym ku Ponte Vecchio jest herb książęcy Kosmy I, współczesna kopia. Nie wszyscy się ugięli. Mannellowie odmówili przeprowadzenia korytarza przez swoją wieżę i Vasari musiał ją obejść serią wsporników, występów podtrzymujących.
Dalej balkon z kratą wychodzi do wnętrza Santa Felicita: wielcy książęta śledzili stamtąd mszę, nie wychodząc z korytarza.
Korytarz został poważnie uszkodzony przez bomby, częściowo odbudowany i oddany miastu w kwietniu 1973 roku. W 1944 roku wycofujący się Niemcy wysadzili wszystkie mosty Florencji z wyjątkiem Ponte Vecchio, a korytarz stał się na jakiś czas jedynym przejściem między dwoma brzegami.