Opis
Giardino dei Semplici to ogród botaniczny Florencji, założony w 1545 roku z woli Kosmy I Medyceusza: ponad dwa hektary rabat, szklarni i wiekowych drzew, z wejściem przy via La Pira. To jeden z najstarszych ogrodów botanicznych na świecie, który wciąż stoi w tym samym miejscu.
To spokojna oaza w centrum miasta, idealna dla miłośników roślin, dla podróżujących z dziećmi i dla tych, którzy potrzebują chwili odpoczynku w cieniu między jednym muzeum a drugim.
Ogród dzielą wielkie rabaty obramowane kamieniem pietra serena, a pośrodku stoi okrągła fontanna pełna roślin wodnych. Na łące iglaków rosną drzewa niezwykłe wiekiem i rozmiarami, jak cypryśnik błotny i metasekwoja.
Najstarsze drzewa opowiadają historię ogrodu: cis zasadzony w 1720 roku przez botanika Pier Antonia Michelego i dąb korkowy z 1805 roku, któremu nikt nigdy nie zdarł kory.
W szklarniach, zbudowanych w XIX wieku, rosną rośliny tropikalne: kawa, banany, rawenala madagaskarska, a także kolekcje storczyków, roślin owadożernych, sukulentów, sagowców i cytrusów. W innych małych szklarniach ze szkła i metalu mieszkają paprocie, begonie i bromelie.
Są tu też staw z kwiatami lotosu, rabaty roślin spożywczych i leczniczych, mały ogród w stylu włoskim z bukszpanu i grządka palm rosnących pod gołym niebem. W niszy stoi szesnastowieczne popiersie Eskulapa, boga medycyny.
„Semplici” to dawna nazwa ziół leczniczych. Kosma I chciał ogrodu, w którym studenci medycyny mogliby poznawać je na żywo: wydzierżawił ziemię od sióstr dominikanek, a zaprojektował go Niccolò Tribolo, architekt ogrodów medycejskich.
W XVIII wieku Micheli uczynił z niego ośrodek badawczy znany w całej Europie, utrzymujący kontakty z zagranicznymi uczonymi. Później ogród przez kilka dekad był rolniczym ogrodem doświadczalnym, po czym wrócił do ziół i w 1864 roku otworzył się dla publiczności.
Najsłynniejszą rośliną jest Amorphophallus titanum, o gigantycznym kwiecie, który kwitnie, kiedy chce: tutaj wyjątkowo zakwitł w 2002 roku i dwukrotnie w 2007.
To spokojna oaza w centrum miasta, idealna dla miłośników roślin, dla podróżujących z dziećmi i dla tych, którzy potrzebują chwili odpoczynku w cieniu między jednym muzeum a drugim.
Ogród dzielą wielkie rabaty obramowane kamieniem pietra serena, a pośrodku stoi okrągła fontanna pełna roślin wodnych. Na łące iglaków rosną drzewa niezwykłe wiekiem i rozmiarami, jak cypryśnik błotny i metasekwoja.
Najstarsze drzewa opowiadają historię ogrodu: cis zasadzony w 1720 roku przez botanika Pier Antonia Michelego i dąb korkowy z 1805 roku, któremu nikt nigdy nie zdarł kory.
W szklarniach, zbudowanych w XIX wieku, rosną rośliny tropikalne: kawa, banany, rawenala madagaskarska, a także kolekcje storczyków, roślin owadożernych, sukulentów, sagowców i cytrusów. W innych małych szklarniach ze szkła i metalu mieszkają paprocie, begonie i bromelie.
Są tu też staw z kwiatami lotosu, rabaty roślin spożywczych i leczniczych, mały ogród w stylu włoskim z bukszpanu i grządka palm rosnących pod gołym niebem. W niszy stoi szesnastowieczne popiersie Eskulapa, boga medycyny.
„Semplici” to dawna nazwa ziół leczniczych. Kosma I chciał ogrodu, w którym studenci medycyny mogliby poznawać je na żywo: wydzierżawił ziemię od sióstr dominikanek, a zaprojektował go Niccolò Tribolo, architekt ogrodów medycejskich.
W XVIII wieku Micheli uczynił z niego ośrodek badawczy znany w całej Europie, utrzymujący kontakty z zagranicznymi uczonymi. Później ogród przez kilka dekad był rolniczym ogrodem doświadczalnym, po czym wrócił do ziół i w 1864 roku otworzył się dla publiczności.
Najsłynniejszą rośliną jest Amorphophallus titanum, o gigantycznym kwiecie, który kwitnie, kiedy chce: tutaj wyjątkowo zakwitł w 2002 roku i dwukrotnie w 2007.