Opis
Palazzo Davanzati to czternastowieczny pałac przy via Porta Rossa, w sercu Florencji, w którym mieści się muzeum dawnego florenckiego domu. Zobaczysz tu, jak wyglądało życie w rezydencji bogatych średniowiecznych kupców: dziedziniec, schody, pokoje z freskami, sypialnie, łazienki i kuchnię.
Fasada jest wąska i wysoka, z loggią na szczycie i wielką tarczą Davanzatich. Z przodu zachowały się żelazne uchwyty w kształcie litery r, uchwyty na pochodnie i na flagi, na których wieszano draperie, pranie do wysuszenia albo klatki z ptaszkami.
Atrium, dawniej prywatna loggia rodziny, ma sufit z otworami, z których można było obserwować gości i zrzucać na napastników pociski i wrzące ciecze. Dziedziniec to plątanina schodów i galerii, z prywatną studnią, która za pomocą bloków dostarczała wodę na wszystkie piętra: prawdziwy luksus jak na tamte czasy.
Na pierwszym piętrze jest Sala Papug, najsłynniejsza, z późnoczternastowiecznymi freskami imitującymi draperie i arrasy z motywami papug. Na drugim piętrze pokój Kasztelanki z Vergy to jedyny z prawdziwymi freskami: historie miłości, przygody i śmierci wzięte ze średniowiecznej legendy.
Na górze mieści się kuchnia, położona na ostatnim piętrze, by nie wypełniać domu dymem i umożliwić szybką ucieczkę w razie pożaru. Wśród sprzętów są dzieża, rożen, żelazka i narzędzia do przędzenia.
Zbudowali go w połowie XIV wieku Davizzi, bogaci kupcy z cechu Calimala. W 1578 roku kupił go historyk Bernardo Davanzati, a jego rodzina mieszkała tu do 1838 roku, kiedy ostatni spadkobierca odebrał sobie życie. Potem nastąpił upadek, aż pojawił się antykwariusz z genialnym pomysłem.
„Wszystko brudne i ciemne, ze schodami na wpół zrujnowanymi”. Tak pałac opisywał Giovanni Papini, który w 1902 roku wynajął tu pokój, by wraz z Prezzolinim założyć pismo „Il Leonardo”.
W 1904 roku kupił go Elia Volpi, przez pięć lat go odnawiał i urządził jak dom z XIV wieku: w 1910 roku otworzył go jako muzeum, a podróżnicy przyjeżdżali kopiować jego wyposażenie do swoich willi.
W 1916 roku Volpi sprzedał na aukcji w Nowym Jorku wszystkie meble, z wielkim zyskiem, wprowadzając do Ameryki modę neorenesansową. Pałac przechodził z rąk do rąk, aż w 1951 roku kupiło go państwo; w 1956 roku otwarto go jako muzeum.
Koniecznie zobacz
• Salę Papug.
• Pokój Kasztelanki z Vergy.
• Dziedziniec ze studnią.
• Kuchnię na górze.
Czy wiesz, że…?
• W suficie atrium są otwory do rażenia napastników z góry.
• Wiele pokoi miało własną łazienkę, zwaną „agiamento”.
Fasada jest wąska i wysoka, z loggią na szczycie i wielką tarczą Davanzatich. Z przodu zachowały się żelazne uchwyty w kształcie litery r, uchwyty na pochodnie i na flagi, na których wieszano draperie, pranie do wysuszenia albo klatki z ptaszkami.
Atrium, dawniej prywatna loggia rodziny, ma sufit z otworami, z których można było obserwować gości i zrzucać na napastników pociski i wrzące ciecze. Dziedziniec to plątanina schodów i galerii, z prywatną studnią, która za pomocą bloków dostarczała wodę na wszystkie piętra: prawdziwy luksus jak na tamte czasy.
Na pierwszym piętrze jest Sala Papug, najsłynniejsza, z późnoczternastowiecznymi freskami imitującymi draperie i arrasy z motywami papug. Na drugim piętrze pokój Kasztelanki z Vergy to jedyny z prawdziwymi freskami: historie miłości, przygody i śmierci wzięte ze średniowiecznej legendy.
Na górze mieści się kuchnia, położona na ostatnim piętrze, by nie wypełniać domu dymem i umożliwić szybką ucieczkę w razie pożaru. Wśród sprzętów są dzieża, rożen, żelazka i narzędzia do przędzenia.
Zbudowali go w połowie XIV wieku Davizzi, bogaci kupcy z cechu Calimala. W 1578 roku kupił go historyk Bernardo Davanzati, a jego rodzina mieszkała tu do 1838 roku, kiedy ostatni spadkobierca odebrał sobie życie. Potem nastąpił upadek, aż pojawił się antykwariusz z genialnym pomysłem.
„Wszystko brudne i ciemne, ze schodami na wpół zrujnowanymi”. Tak pałac opisywał Giovanni Papini, który w 1902 roku wynajął tu pokój, by wraz z Prezzolinim założyć pismo „Il Leonardo”.
W 1904 roku kupił go Elia Volpi, przez pięć lat go odnawiał i urządził jak dom z XIV wieku: w 1910 roku otworzył go jako muzeum, a podróżnicy przyjeżdżali kopiować jego wyposażenie do swoich willi.
W 1916 roku Volpi sprzedał na aukcji w Nowym Jorku wszystkie meble, z wielkim zyskiem, wprowadzając do Ameryki modę neorenesansową. Pałac przechodził z rąk do rąk, aż w 1951 roku kupiło go państwo; w 1956 roku otwarto go jako muzeum.
Koniecznie zobacz
• Salę Papug.
• Pokój Kasztelanki z Vergy.
• Dziedziniec ze studnią.
• Kuchnię na górze.
Czy wiesz, że…?
• W suficie atrium są otwory do rażenia napastników z góry.
• Wiele pokoi miało własną łazienkę, zwaną „agiamento”.