Opis
Museo Galileo to muzeum nauki we Florencji, na placu dei Giudici, tuż za Uffizi: w Palazzo Castellani przechowuje jeden z najważniejszych na świecie zbiorów przyrządów naukowych, z lunetami Galileusza oraz eksponatami z kolekcji Medyceuszy i Lotaryngów.
Trasa liczy dwadzieścia sal, tematycznych i chronologicznych, od renesansu po XIX wiek. Przechodzi się od astronomii i zegarów po mapy, nawigację, chemię, fizykę i przyrządy do nauczania nauki.
Najsłynniejszym eksponatem są lunety Galileusza. W marcu 1610 roku, w Sidereus Nuncius, uczony ogłosił nowości, które luneta pokazała mu na niebie. Tu widać też jego przyrządy do doświadczeń: kompas geometryczno-wojskowy, termoskop, równię pochyłą i prymitywny mikroskop.
W sali globusów jest wielka sfera armilarna z rzeźbionego i złoconego drewna autorstwa Antonia Santucciego, ukończona w 1593 roku i używana do obliczeń astronomicznych. Inna sala jest poświęcona przyrządom Accademia del Cimento, która w latach 1657–1667 prowadziła doświadczenia z próżnią, dźwiękiem i termodynamiką.
Muzeum pokazuje też naukę jako widowisko: maszyny do złudzeń optycznych i zabawy soczewkami, które bawiły dwór wielkoksiążęcy.
Historia zaczyna się od Medyceuszy. Kosma I trzymał przyrządy w Guardarobie Palazzo Vecchio, Ferdynand I przeniósł je do Uffizi, a w XVII wieku dołączyły przyrządy Accademia del Cimento. Potem kolekcja rosła za Lotaryngów.
Po zjednoczeniu Włoch została rozdzielona i rozdana różnym instytutom uniwersyteckim, aż w 1930 roku wróciła razem do Palazzo Castellani, który za czasów Dantego był Castello d'Altafronte, fortecą z końca XI wieku. Muzeum przyjęło imię Galileusza w 2010 roku.
Zanim został muzeum, od 1574 do 1841 roku pałac gościł sędziów ruoty, których godła nadal są wmurowane przy wejściu. Na zewnątrz, na chodniku placu, wielki zegar słoneczny z 2007 roku z brązowym gnomonem wskazuje prawdziwy czas słoneczny i datę.
Trasa liczy dwadzieścia sal, tematycznych i chronologicznych, od renesansu po XIX wiek. Przechodzi się od astronomii i zegarów po mapy, nawigację, chemię, fizykę i przyrządy do nauczania nauki.
Najsłynniejszym eksponatem są lunety Galileusza. W marcu 1610 roku, w Sidereus Nuncius, uczony ogłosił nowości, które luneta pokazała mu na niebie. Tu widać też jego przyrządy do doświadczeń: kompas geometryczno-wojskowy, termoskop, równię pochyłą i prymitywny mikroskop.
W sali globusów jest wielka sfera armilarna z rzeźbionego i złoconego drewna autorstwa Antonia Santucciego, ukończona w 1593 roku i używana do obliczeń astronomicznych. Inna sala jest poświęcona przyrządom Accademia del Cimento, która w latach 1657–1667 prowadziła doświadczenia z próżnią, dźwiękiem i termodynamiką.
Muzeum pokazuje też naukę jako widowisko: maszyny do złudzeń optycznych i zabawy soczewkami, które bawiły dwór wielkoksiążęcy.
Historia zaczyna się od Medyceuszy. Kosma I trzymał przyrządy w Guardarobie Palazzo Vecchio, Ferdynand I przeniósł je do Uffizi, a w XVII wieku dołączyły przyrządy Accademia del Cimento. Potem kolekcja rosła za Lotaryngów.
Po zjednoczeniu Włoch została rozdzielona i rozdana różnym instytutom uniwersyteckim, aż w 1930 roku wróciła razem do Palazzo Castellani, który za czasów Dantego był Castello d'Altafronte, fortecą z końca XI wieku. Muzeum przyjęło imię Galileusza w 2010 roku.
Zanim został muzeum, od 1574 do 1841 roku pałac gościł sędziów ruoty, których godła nadal są wmurowane przy wejściu. Na zewnątrz, na chodniku placu, wielki zegar słoneczny z 2007 roku z brązowym gnomonem wskazuje prawdziwy czas słoneczny i datę.