Opis
Palazzo Nonfinito to szesnastowieczny pałac we Florencji, przy via del Proconsolo, kilka kroków od katedry, z okazałą fasadą także od strony borgo degli Albizi. Od 1924 roku mieści Museo di Antropologia ed Etnologia. Nazwa mówi wszystko: wielu architektów go zaczynało, żaden nie ukończył.
Zamówił go w 1593 roku Alessandro Strozzi, który jednak szybko popadł w kłopoty finansowe i sprzedał go bratu Robertowi. Pierwszy projekt jest dziełem Bernarda Buontalentiego, który zbudował parter i odszedł w 1600 roku po kłótni ze Strozzimi o miejsce schodów.
Po nim przyszli Scamozzi, Caccini, Cigoli, Nigetti, każdy z własnymi pomysłami. Projekt przewidywał jeszcze dwie kondygnacje, ale nigdy ich nie zbudowano, nie wykończono też wnętrz ani głównej fasady.
Od strony via del Proconsolo uderza bardzo wysoki portal w łuku, przypisywany Cacciniemu, z herbem Strozzich i datą 1614. Wysoko na rogu drugi, marmurowy herb ma dwie postacie kobiece trzymające tarczę.
Parter ma płaskie boniowanie, monumentalne pilastry narożne i wielkie okna klęczące, wsparte na potężnych kroksztynach. W tympanonach, czasem przełamanych i zwiniętych, kryje się dziwna postać, podobna do nietoperza o złowieszczym wyglądzie.
To właśnie te stworki w końcu XIX wieku natchnęły pisarza Charlesa Godfreya Lelanda do legendy o Robercie Strozzim, który zawarł pakt z diabłem: przeklinając pałac, diabeł miał mu przeszkodzić w jego dokończeniu. To tylko legenda, wymyślona przez pisarza.
Wewnątrz dziedziniec ma loggię z serlianami na kolumnach toskańskich, w guście weneckim, po florencku zinterpretowanym; dwa boki są dziełem Cigolego z 1604 roku. We wnęce naprzeciw wejścia stoi szesnastowieczna rzeźba, Perseusz zabijający smoka.
Schody, przyczyna kłótni, zajmują sporo miejsca i mają poręcze podtrzymywane przez kamienne balustry. Na piano nobile zachowały się freskowane stropy z czasów Florencji jako stolicy, z herbami Sabaudii i miast włoskich.
W XIX wieku mieściły się tu urzędy rządowe, a w 1864 roku pracował tu jako urzędnik Carlo Collodi, ojciec Pinokia. Potem pałac był siedzibą Rady Stanu i przez dziesięć lat Poczty i Telegrafu.
Koniecznie zobacz
• Portal od strony via del Proconsolo.
• Okna klęczące.
• Dziedziniec.
• Muzeum antropologii.
Czy wiesz, że…?
• Nazwa „Nonfinito” pojawia się po raz pierwszy w przewodniku z 1822 roku.
• Pod numerem 30 przy borgo degli Albizi, zamaskowane fałszywym boniowaniem, są małe tajne drzwi, używane przez informatorów Urzędu Celnego.
Zamówił go w 1593 roku Alessandro Strozzi, który jednak szybko popadł w kłopoty finansowe i sprzedał go bratu Robertowi. Pierwszy projekt jest dziełem Bernarda Buontalentiego, który zbudował parter i odszedł w 1600 roku po kłótni ze Strozzimi o miejsce schodów.
Po nim przyszli Scamozzi, Caccini, Cigoli, Nigetti, każdy z własnymi pomysłami. Projekt przewidywał jeszcze dwie kondygnacje, ale nigdy ich nie zbudowano, nie wykończono też wnętrz ani głównej fasady.
Od strony via del Proconsolo uderza bardzo wysoki portal w łuku, przypisywany Cacciniemu, z herbem Strozzich i datą 1614. Wysoko na rogu drugi, marmurowy herb ma dwie postacie kobiece trzymające tarczę.
Parter ma płaskie boniowanie, monumentalne pilastry narożne i wielkie okna klęczące, wsparte na potężnych kroksztynach. W tympanonach, czasem przełamanych i zwiniętych, kryje się dziwna postać, podobna do nietoperza o złowieszczym wyglądzie.
To właśnie te stworki w końcu XIX wieku natchnęły pisarza Charlesa Godfreya Lelanda do legendy o Robercie Strozzim, który zawarł pakt z diabłem: przeklinając pałac, diabeł miał mu przeszkodzić w jego dokończeniu. To tylko legenda, wymyślona przez pisarza.
Wewnątrz dziedziniec ma loggię z serlianami na kolumnach toskańskich, w guście weneckim, po florencku zinterpretowanym; dwa boki są dziełem Cigolego z 1604 roku. We wnęce naprzeciw wejścia stoi szesnastowieczna rzeźba, Perseusz zabijający smoka.
Schody, przyczyna kłótni, zajmują sporo miejsca i mają poręcze podtrzymywane przez kamienne balustry. Na piano nobile zachowały się freskowane stropy z czasów Florencji jako stolicy, z herbami Sabaudii i miast włoskich.
W XIX wieku mieściły się tu urzędy rządowe, a w 1864 roku pracował tu jako urzędnik Carlo Collodi, ojciec Pinokia. Potem pałac był siedzibą Rady Stanu i przez dziesięć lat Poczty i Telegrafu.
Koniecznie zobacz
• Portal od strony via del Proconsolo.
• Okna klęczące.
• Dziedziniec.
• Muzeum antropologii.
Czy wiesz, że…?
• Nazwa „Nonfinito” pojawia się po raz pierwszy w przewodniku z 1822 roku.
• Pod numerem 30 przy borgo degli Albizi, zamaskowane fałszywym boniowaniem, są małe tajne drzwi, używane przez informatorów Urzędu Celnego.