Opis
Palazzo Rucellai to jeden z najlepszych przykładów architektury prywatnej renesansu we Florencji, przy via della Vigna Nuova. Liczy się tu fasada, zaprojektowana przez Leona Battistę Albertiego: wzór dla domów florenckich możnych.
„Z ośmiu domów zrobiłem jeden”: tak o swoim przedsięwzięciu opowiadał bardzo bogaty kupiec Giovanni Rucellai. Kupował jeden po drugim domy wokół rodzinnego i połączył je w jeden pałac, z nową fasadą, która je spaja.
Zaprojektował ją jego przyjaciel Leon Battista Alberti, architekt humanista, autor traktatów. Fasada wygląda jak ilustracja jego teorii: trzy kondygnacje z trzema nałożonymi na siebie porządkami klasycznymi i pilastrami, przez które pałac wydaje się wyższy, niż jest.
Kierownictwo robót miał Bernardo Rossellino. Nie wiadomo dokładnie, kiedy go zbudowano: dokumenty zaginęły, ale prace prowadzono etapami, między około 1455 a 1470 rokiem, podczas gdy rodzina nadal w nim mieszkała.
Gdy przyjrzysz się prawej stronie, mur kończy się postrzępioną krawędzią: planowano jego kontynuację, z trzecim portalem, która nigdy nie powstała.
Efekt jest urozmaicony i elegancki dzięki światłu drgającemu między gładkimi częściami, pilastrami, a ciemnymi, otworami. Alberti pisał, że dom pana powinien być „raczej miły z wyglądu niż okazały”. Pałac posłużył na przykład za wzór dla Palazzo Piccolomini w Pienzy.
W środku jest piękny renesansowy dziedziniec, z dwoma bokami z portykami i kolumnami o bardzo bogatych kapitelach korynckich. Z tyłu dawny kościół San Pancrazio mieści Muzeum Marina Marinìego i kolejne arcydzieło Albertiego, tempietto Świętego Grobu.
Nie można pominąć kamiennej ławy wzdłuż fasady, z oparciem naśladującym mury rzymskie, i wydętych żagli Rucellaich we fryzie. Naprzeciwko jest Loggia Rucellai, także dzieło Albertiego, która nadaje placowi uporządkowany wygląd. Pałac wciąż należy do rodziny.
„Z ośmiu domów zrobiłem jeden”: tak o swoim przedsięwzięciu opowiadał bardzo bogaty kupiec Giovanni Rucellai. Kupował jeden po drugim domy wokół rodzinnego i połączył je w jeden pałac, z nową fasadą, która je spaja.
Zaprojektował ją jego przyjaciel Leon Battista Alberti, architekt humanista, autor traktatów. Fasada wygląda jak ilustracja jego teorii: trzy kondygnacje z trzema nałożonymi na siebie porządkami klasycznymi i pilastrami, przez które pałac wydaje się wyższy, niż jest.
Kierownictwo robót miał Bernardo Rossellino. Nie wiadomo dokładnie, kiedy go zbudowano: dokumenty zaginęły, ale prace prowadzono etapami, między około 1455 a 1470 rokiem, podczas gdy rodzina nadal w nim mieszkała.
Gdy przyjrzysz się prawej stronie, mur kończy się postrzępioną krawędzią: planowano jego kontynuację, z trzecim portalem, która nigdy nie powstała.
Efekt jest urozmaicony i elegancki dzięki światłu drgającemu między gładkimi częściami, pilastrami, a ciemnymi, otworami. Alberti pisał, że dom pana powinien być „raczej miły z wyglądu niż okazały”. Pałac posłużył na przykład za wzór dla Palazzo Piccolomini w Pienzy.
W środku jest piękny renesansowy dziedziniec, z dwoma bokami z portykami i kolumnami o bardzo bogatych kapitelach korynckich. Z tyłu dawny kościół San Pancrazio mieści Muzeum Marina Marinìego i kolejne arcydzieło Albertiego, tempietto Świętego Grobu.
Nie można pominąć kamiennej ławy wzdłuż fasady, z oparciem naśladującym mury rzymskie, i wydętych żagli Rucellaich we fryzie. Naprzeciwko jest Loggia Rucellai, także dzieło Albertiego, która nadaje placowi uporządkowany wygląd. Pałac wciąż należy do rodziny.