Opis
Palazzo Spini Feroni to średniowieczny pałac wychodzący na most Santa Trinita, na początku via Tornabuoni, z odsłoniętym kamieniem, blankami i wyglądem twierdzy. To jeden z najlepszych przykładów średniowiecznej architektury mieszkalnej we Florencji, a od 1938 roku macierzysty dom butów Salvatore Ferragamo.
Pałac najlepiej oglądać z zewnątrz. Fasada z pietraforte wznosi się na trzy piętra, aż do galerii z gwelfickimi blankami, podtrzymywanego przez konsole w kształcie odwróconej piramidy. Na parterze zachowała się loggia, a wokół biegnie ławka uliczna, kamienny cokół służący za siedzisko.
Duże okna łukowe były wówczas nowością, tak inne od średniowiecznych strzelnic: być może zainspirowały Palazzo Davanzati i Palazzo Castellani. Z zewnątrz widać, że wielkie rody musiały bronić się przede wszystkim przed własnymi współobywatelami.
Zlecił go budowę od 1289 roku Geri Spini, bardzo bogaty kupiec i polityk, i był wówczas największym prywatnym pałacem we Florencji: jedynym, który mógł rywalizować z Palazzo Vecchio, powstającym w tych samych latach.
Dziecko wypada z okna pałacu, a święty Franciszek, ukazawszy się na niebie, przywraca je do życia: namalował to Ghirlandaio w kaplicy Sassettich w pobliskim kościele Santa Trinita, a w tle widać właśnie ten pałac, taki jak wtedy.
W XVII wieku jego połowę kupił Francesco Antonio Feroni, który z nizin został bankierem w Amsterdamie, gdzie przyjął Kosmę III z takim przepychem, że zasłużył na tytuł szlachecki. W 1832 roku pałac stał się Hotelem de l'Europe, a potem siedzibą miasta w latach Florencji jako stolicy.
W środku jest prywatna kaplica z freskami Poccettiego, zdjętymi z innej sali i zamontowanymi na nowo, a w atrium wysoki relief Gigantów rażonych piorunem przez Jowisza. W podziemiach, gdzie mieści się Museo Ferragamo, znajduje się Studnia Beatrycze, poświęcona kobiecie, którą Dante miał po raz pierwszy spotkać na moście Santa Trinita.
Pałac najlepiej oglądać z zewnątrz. Fasada z pietraforte wznosi się na trzy piętra, aż do galerii z gwelfickimi blankami, podtrzymywanego przez konsole w kształcie odwróconej piramidy. Na parterze zachowała się loggia, a wokół biegnie ławka uliczna, kamienny cokół służący za siedzisko.
Duże okna łukowe były wówczas nowością, tak inne od średniowiecznych strzelnic: być może zainspirowały Palazzo Davanzati i Palazzo Castellani. Z zewnątrz widać, że wielkie rody musiały bronić się przede wszystkim przed własnymi współobywatelami.
Zlecił go budowę od 1289 roku Geri Spini, bardzo bogaty kupiec i polityk, i był wówczas największym prywatnym pałacem we Florencji: jedynym, który mógł rywalizować z Palazzo Vecchio, powstającym w tych samych latach.
Dziecko wypada z okna pałacu, a święty Franciszek, ukazawszy się na niebie, przywraca je do życia: namalował to Ghirlandaio w kaplicy Sassettich w pobliskim kościele Santa Trinita, a w tle widać właśnie ten pałac, taki jak wtedy.
W XVII wieku jego połowę kupił Francesco Antonio Feroni, który z nizin został bankierem w Amsterdamie, gdzie przyjął Kosmę III z takim przepychem, że zasłużył na tytuł szlachecki. W 1832 roku pałac stał się Hotelem de l'Europe, a potem siedzibą miasta w latach Florencji jako stolicy.
W środku jest prywatna kaplica z freskami Poccettiego, zdjętymi z innej sali i zamontowanymi na nowo, a w atrium wysoki relief Gigantów rażonych piorunem przez Jowisza. W podziemiach, gdzie mieści się Museo Ferragamo, znajduje się Studnia Beatrycze, poświęcona kobiecie, którą Dante miał po raz pierwszy spotkać na moście Santa Trinita.