Opis
Palazzo Strozzi to jeden z najbardziej znanych renesansowych pałaców we Włoszech, między via Tornabuoni a placem Strozzi, we Florencji. Imponujący jak forteca, z trzema identycznymi portalami po trzech stronach, dziś mieści wystawy sztuki.
Filippo Strozzi miał rachunki do wyrównania z Medyceuszami, którzy w 1434 roku wygnali jego rodzinę. Po powrocie do Florencji w 1466 roku, bardzo bogaty dzięki bankowi w Neapolu, postanowił zbudować największy pałac, jaki kiedykolwiek widziano w mieście. Aby zrobić mu miejsce, zburzył piętnaście budynków.
Niczego nie pozostawiono przypadkowi: wezwano nawet astronomów, by wybrali właściwy dzień na kamień węgielny, 6 sierpnia 1489 roku. Giuliano da Sangallo wykonał drewniany model.
Forma otwarcie kopiowała Palazzo Medici, ale w większej skali, z boniowaniem, przez które wygląda jak forteca.
Budowę prowadził potem Cronaca, któremu zawdzięczamy ostatnie piętro z wysuniętym gzymsem, z 1502 roku, i dziedziniec z portykami z czterech stron, z 1503 roku. Prace wznowiono w 1523 roku, ale fasada południowa i połowa gzymsu od strony via Tornabuoni pozostały niedokończone.
Na zewnątrz nie można pominąć kutego żelaza z XV wieku: latarń, uchwytów na pochodnie i kółek do przywiązywania koni, które Vasari wspomniał w swoich Żywotach. Wykonał je Niccolò Grosso między 1491 a 1498 rokiem, według projektu Benedetta da Maiano, a na rogach są latarnie w kształcie tempietta, smoki i sfinksy-uchwyty na pochodnie.
Filippo jednak zmarł zaledwie dwa lata później, a prace szły z przerwami.
Zatrzymały się na zawsze w 1538 roku, gdy Filippo Strozzi Młodszy, wróg Kosmy I Medyceusza, został uwięziony i odebrał sobie życie. Pałac skonfiskowano. Dziś Fundacja Palazzo Strozzi uczyniła z niego wielkie centrum wystaw sztuki, a w pałacu mieszczą się też Narodowy Instytut Studiów nad Renesansem i Gabinetto Vieusseux.
Filippo Strozzi miał rachunki do wyrównania z Medyceuszami, którzy w 1434 roku wygnali jego rodzinę. Po powrocie do Florencji w 1466 roku, bardzo bogaty dzięki bankowi w Neapolu, postanowił zbudować największy pałac, jaki kiedykolwiek widziano w mieście. Aby zrobić mu miejsce, zburzył piętnaście budynków.
Niczego nie pozostawiono przypadkowi: wezwano nawet astronomów, by wybrali właściwy dzień na kamień węgielny, 6 sierpnia 1489 roku. Giuliano da Sangallo wykonał drewniany model.
Forma otwarcie kopiowała Palazzo Medici, ale w większej skali, z boniowaniem, przez które wygląda jak forteca.
Budowę prowadził potem Cronaca, któremu zawdzięczamy ostatnie piętro z wysuniętym gzymsem, z 1502 roku, i dziedziniec z portykami z czterech stron, z 1503 roku. Prace wznowiono w 1523 roku, ale fasada południowa i połowa gzymsu od strony via Tornabuoni pozostały niedokończone.
Na zewnątrz nie można pominąć kutego żelaza z XV wieku: latarń, uchwytów na pochodnie i kółek do przywiązywania koni, które Vasari wspomniał w swoich Żywotach. Wykonał je Niccolò Grosso między 1491 a 1498 rokiem, według projektu Benedetta da Maiano, a na rogach są latarnie w kształcie tempietta, smoki i sfinksy-uchwyty na pochodnie.
Filippo jednak zmarł zaledwie dwa lata później, a prace szły z przerwami.
Zatrzymały się na zawsze w 1538 roku, gdy Filippo Strozzi Młodszy, wróg Kosmy I Medyceusza, został uwięziony i odebrał sobie życie. Pałac skonfiskowano. Dziś Fundacja Palazzo Strozzi uczyniła z niego wielkie centrum wystaw sztuki, a w pałacu mieszczą się też Narodowy Instytut Studiów nad Renesansem i Gabinetto Vieusseux.