Opis
Ponte Santa Trinita to most na Arno, który łączy via de' Tornabuoni w centrum Florencji z Oltrarno. Przewodniki chwalą go od wieków za elegancję: trzy łuki o napiętej, lekkiej krzywiźnie, zbudowane z kamienia pietraforte, o kilka kroków od Ponte Vecchio.
To, co go wyróżnia, to kształt: łuki nie są półkoliste, lecz łańcuchowe, jak łańcuch zawieszony za oba końce i odwrócony. Rozwiązanie Bartolomea Ammannatiego, inspirowane Michałem Aniołem, uczyniło most wytrzymalszym i pozwoliło poszerzyć przęsła bez wyginania jezdni.
Także filary mają przemyślany kształt: przekrój z ostrymi kątami, żeby pnie i szczątki niesione przez wezbraną rzekę mniej się zaczepiały i nie zatykały arkad. Na zwornikach łuków wielkie marmurowe kartusze upamiętniają przedsięwzięcie i datę, 1569.
Na krańcach stoją posągi Czterech Pór Roku, które przybyły w 1608 roku na ślub Kosmy II. Most uznawany jest za narodowe dziedzictwo artystyczne od spisu z 1901 roku, razem z Ponte Vecchio.
To most z wieloma zawaleniami za sobą. Pierwszy, drewniany, wzniesiony z woli Lamberta de' Frescobaldi w 1252 roku, porwała powódź w 1269. Kamienny uległ wielkiej powodzi z 1333 roku, następny powodzi z 1557 roku.
Wtedy Kosma I wezwał Bartolomea Ammannatiego, z tajemniczą konsultacją Michała Anioła. Prace trwały od 1567 do 1570 roku i powstał dzisiejszy most, zaprojektowany, by nadać jedność osi między via Tornabuoni a via Maggio.
«Kto widział tę kobietę?». W 1958 roku ulotki i gazety na całym świecie szukały marmurowej głowy: głowy Wiosny, jednego z posągów, która zniknęła, gdy Niemcy wysadzili most w 1944 roku. Kto ją znalazł, dostawał 3000 dolarów.
Myślano o kradzieży. W rzeczywistości głowa nigdy nie opuściła Arno: wyłowił ją w 1961 roku poławiacz piasku, kilkadziesiąt metrów w dół rzeki. Florencja postanowiła odbudować most «takim, jaki był, i tam, gdzie był», odzyskując kamienie z rzeki. Ponownie otwarto go w 1958 roku.
To, co go wyróżnia, to kształt: łuki nie są półkoliste, lecz łańcuchowe, jak łańcuch zawieszony za oba końce i odwrócony. Rozwiązanie Bartolomea Ammannatiego, inspirowane Michałem Aniołem, uczyniło most wytrzymalszym i pozwoliło poszerzyć przęsła bez wyginania jezdni.
Także filary mają przemyślany kształt: przekrój z ostrymi kątami, żeby pnie i szczątki niesione przez wezbraną rzekę mniej się zaczepiały i nie zatykały arkad. Na zwornikach łuków wielkie marmurowe kartusze upamiętniają przedsięwzięcie i datę, 1569.
Na krańcach stoją posągi Czterech Pór Roku, które przybyły w 1608 roku na ślub Kosmy II. Most uznawany jest za narodowe dziedzictwo artystyczne od spisu z 1901 roku, razem z Ponte Vecchio.
To most z wieloma zawaleniami za sobą. Pierwszy, drewniany, wzniesiony z woli Lamberta de' Frescobaldi w 1252 roku, porwała powódź w 1269. Kamienny uległ wielkiej powodzi z 1333 roku, następny powodzi z 1557 roku.
Wtedy Kosma I wezwał Bartolomea Ammannatiego, z tajemniczą konsultacją Michała Anioła. Prace trwały od 1567 do 1570 roku i powstał dzisiejszy most, zaprojektowany, by nadać jedność osi między via Tornabuoni a via Maggio.
«Kto widział tę kobietę?». W 1958 roku ulotki i gazety na całym świecie szukały marmurowej głowy: głowy Wiosny, jednego z posągów, która zniknęła, gdy Niemcy wysadzili most w 1944 roku. Kto ją znalazł, dostawał 3000 dolarów.
Myślano o kradzieży. W rzeczywistości głowa nigdy nie opuściła Arno: wyłowił ją w 1961 roku poławiacz piasku, kilkadziesiąt metrów w dół rzeki. Florencja postanowiła odbudować most «takim, jaki był, i tam, gdzie był», odzyskując kamienie z rzeki. Ponownie otwarto go w 1958 roku.