Opis
Tempio Maggiore Israelitico, czyli Wielka Synagoga, to główna synagoga Florencji, przy via Farini, w ogrodzie kilka kroków od piazza d'Azeglio. Otwarta w 1882 roku, mieści także muzeum żydowskie, a jej kopuła z zielonej miedzi stała się rozpoznawalnym elementem panoramy miasta.
Z zewnątrz poznasz ją po stylu mauretańskim: okładzina z białego trawertynu i różowego kamienia, plan centralny, dwie boczne wieże z małymi kopułkami w fasadzie. Kopuła z zielonej miedzi spoczywa na wysokim bębnie i składa się z dwóch powłok: zewnętrzna ma 47 metrów wysokości.
W środku złote światło sunie po ścianach pokrytych czerwonymi i niebieskimi arabeskami, niegdyś rozświetlonymi złotem, zaprojektowanymi przez Giovanniego Pantiego. Witraże są wielobarwne, a empory, zamknięte kutymi kratami, otaczają salę.
W głębi stoi Aron ha-Kodesz, pokryty mozaikami i zwieńczony Tablicami Prawa. Na jego drzwiach zostały ślady nazistowskich bagnetów, którymi próbowano je wyważyć. W czasie okupacji świątynię użyto jako garaż, a uciekający Niemcy podminowali ją. Została uszkodzona, nie zniszczona: dlaczego, nigdy nie wyjaśniono.
Na pierwszym piętrze Muzeum Żydowskie, założone w 1981 i rozbudowane w 2007 roku, opowiada historię florenckiej gminy, Torę i jej ozdoby, przedmioty świąt i żydowskie życie. Ostatnia sala, Sala Pamięci, poświęcona jest Szoa.
Świątynia zrodziła się z marzenia o wolności. W 1868 roku David Levi, przewodniczący gminy, zapisał swój majątek na synagogę «godną miasta». Jeszcze dwadzieścia lat wcześniej florenccy Żydzi modlili się w ukrytych synagogach getta.
Kamień węgielny, przysłany z Jerozolimy, położono 30 czerwca 1874 roku. Projekt Marca Trevesa z innymi architektami kosztował wówczas milion lirów. To jedna z synagog «emancypacji», budowanych jako samodzielne budynki, a nie ukryte między domami.
W ogrodzie wielka tablica upamiętnia 248 florenckich Żydów zamordowanych przez nazistów, wśród nich naczelnego rabina Nathana Cassuto.
Z zewnątrz poznasz ją po stylu mauretańskim: okładzina z białego trawertynu i różowego kamienia, plan centralny, dwie boczne wieże z małymi kopułkami w fasadzie. Kopuła z zielonej miedzi spoczywa na wysokim bębnie i składa się z dwóch powłok: zewnętrzna ma 47 metrów wysokości.
W środku złote światło sunie po ścianach pokrytych czerwonymi i niebieskimi arabeskami, niegdyś rozświetlonymi złotem, zaprojektowanymi przez Giovanniego Pantiego. Witraże są wielobarwne, a empory, zamknięte kutymi kratami, otaczają salę.
W głębi stoi Aron ha-Kodesz, pokryty mozaikami i zwieńczony Tablicami Prawa. Na jego drzwiach zostały ślady nazistowskich bagnetów, którymi próbowano je wyważyć. W czasie okupacji świątynię użyto jako garaż, a uciekający Niemcy podminowali ją. Została uszkodzona, nie zniszczona: dlaczego, nigdy nie wyjaśniono.
Na pierwszym piętrze Muzeum Żydowskie, założone w 1981 i rozbudowane w 2007 roku, opowiada historię florenckiej gminy, Torę i jej ozdoby, przedmioty świąt i żydowskie życie. Ostatnia sala, Sala Pamięci, poświęcona jest Szoa.
Świątynia zrodziła się z marzenia o wolności. W 1868 roku David Levi, przewodniczący gminy, zapisał swój majątek na synagogę «godną miasta». Jeszcze dwadzieścia lat wcześniej florenccy Żydzi modlili się w ukrytych synagogach getta.
Kamień węgielny, przysłany z Jerozolimy, położono 30 czerwca 1874 roku. Projekt Marca Trevesa z innymi architektami kosztował wówczas milion lirów. To jedna z synagog «emancypacji», budowanych jako samodzielne budynki, a nie ukryte między domami.
W ogrodzie wielka tablica upamiętnia 248 florenckich Żydów zamordowanych przez nazistów, wśród nich naczelnego rabina Nathana Cassuto.