Opis
Galleria Palatina to galeria malarstwa w Palazzo Pitti we Florencji, po drugiej stronie Arno: dwadzieścia osiem sal na piano nobile z obrazami wiszącymi od podłogi po sufit, jeden przy drugim, w złoconych ramach. To «quadreria» wielkich książąt Toskanii, zachowana niemal tak, jak była.
Nikt nie uporządkował obrazów według epok ani szkół i tak miało być: wiszą w kilku rzędach w symetrycznych układach, dobranych dla efektu dekoracyjnego i po to, by zdumiewać. Smak jest późnorenesansowy i barokowy, z płótnami głównie z XVI i XVII wieku.
Sercem jest Sala Saturna, z największym zbiorem dzieł Rafaela: od Madonny Wielkiego Księcia po słynną Madonnę z krzesłem, monumentalną i zarazem czułą scenę rodzinną. Jest też Tycjan, z Koncertem, Piękną i Portretem Pietra Aretina w Sali Wenus.
W Sali Jowisza wisi Welata Rafaela, ideał kobiecego piękna, być może portret Fornariny, jego kochanki, obok Trzech wieków człowieka Giorgionego, jednego z bardzo nielicznych obrazów tego mistrza. W Sali Wychowania Jowisza stoi Śpiący Amorek Caravaggia.
Warto patrzeć także na sklepienia: w pierwszych salach ozdobił je freskami Pietro da Cortona. Dawne mity opowiadają w szyfrze o życiu i wychowaniu księcia i sławią Medyceuszy. W Sali Pieca, która była łazienką wielkiego księcia, pomalował także ściany.
Zasadniczy zbiór liczy około 500 obrazów, więcej niż w Uffizi, a trafiły tu różnymi drogami. Wiele z nich wraz ze zbiorami Vittorii della Rovere, ostatniej dziedziczki książąt Urbino. W 1743 roku Anna Maria Luisa Medycejska zapisała wszystko miastu, by nic się nie rozproszyło. Galeria otworzyła się dla publiczności w 1833 roku.
Obrazy sakralne, powstałe dla ołtarzy, często przechodziły z kościołów do pałacu w zamian za kopie. By dopasować je do ścian, czasem je przycinano lub wydłużano. Napoleon wywiózł część do Luwru: Canova zdołał odzyskać Madonnę z krzesłem i inne dzieła Rafaela, ale kilka płócien zginęło po drodze.
Koniecznie zobacz
• Madonnę z krzesłem.
• Welatę.
• Śpiącego Amorka.
• Skruszoną Marię Magdalenę Tycjana.
Czy wiesz, że…?
• Wenus Italska Canovy była rekompensatą za Wenus Medycejską, zabraną do Luwru przez Napoleona.
• W 1860 roku Sabaudowie kazali poprawić fresk w Sali Muzyki: Austria stała się Italią, w koronie sabaudzkiej.
Nikt nie uporządkował obrazów według epok ani szkół i tak miało być: wiszą w kilku rzędach w symetrycznych układach, dobranych dla efektu dekoracyjnego i po to, by zdumiewać. Smak jest późnorenesansowy i barokowy, z płótnami głównie z XVI i XVII wieku.
Sercem jest Sala Saturna, z największym zbiorem dzieł Rafaela: od Madonny Wielkiego Księcia po słynną Madonnę z krzesłem, monumentalną i zarazem czułą scenę rodzinną. Jest też Tycjan, z Koncertem, Piękną i Portretem Pietra Aretina w Sali Wenus.
W Sali Jowisza wisi Welata Rafaela, ideał kobiecego piękna, być może portret Fornariny, jego kochanki, obok Trzech wieków człowieka Giorgionego, jednego z bardzo nielicznych obrazów tego mistrza. W Sali Wychowania Jowisza stoi Śpiący Amorek Caravaggia.
Warto patrzeć także na sklepienia: w pierwszych salach ozdobił je freskami Pietro da Cortona. Dawne mity opowiadają w szyfrze o życiu i wychowaniu księcia i sławią Medyceuszy. W Sali Pieca, która była łazienką wielkiego księcia, pomalował także ściany.
Zasadniczy zbiór liczy około 500 obrazów, więcej niż w Uffizi, a trafiły tu różnymi drogami. Wiele z nich wraz ze zbiorami Vittorii della Rovere, ostatniej dziedziczki książąt Urbino. W 1743 roku Anna Maria Luisa Medycejska zapisała wszystko miastu, by nic się nie rozproszyło. Galeria otworzyła się dla publiczności w 1833 roku.
Obrazy sakralne, powstałe dla ołtarzy, często przechodziły z kościołów do pałacu w zamian za kopie. By dopasować je do ścian, czasem je przycinano lub wydłużano. Napoleon wywiózł część do Luwru: Canova zdołał odzyskać Madonnę z krzesłem i inne dzieła Rafaela, ale kilka płócien zginęło po drodze.
Koniecznie zobacz
• Madonnę z krzesłem.
• Welatę.
• Śpiącego Amorka.
• Skruszoną Marię Magdalenę Tycjana.
Czy wiesz, że…?
• Wenus Italska Canovy była rekompensatą za Wenus Medycejską, zabraną do Luwru przez Napoleona.
• W 1860 roku Sabaudowie kazali poprawić fresk w Sali Muzyki: Austria stała się Italią, w koronie sabaudzkiej.