Opis
Piazzale Michelangelo to wielki taras widokowy Florencji, na wzgórzu na południe od Arno, w dzielnicy Oltrarno. To chyba najsłynniejszy punkt widokowy w mieście, powielony na niezliczonych pocztówkach: stąd Florencję widać całą, jednym spojrzeniem.
Panorama obejmuje serce miasta, od Fortu Belvedere po Santa Croce, wzdłuż nabrzeży Arno i ustawionych w rządku mostów, zwłaszcza Ponte Vecchio. Wyróżniają się katedra, Palazzo Vecchio i Bargello, a naprzeciw wzgórza z Fiesole i Settignano.
Pośrodku stoi brązowa kopia Dawida, a wokół cztery inne kopie: alegorie z Kaplic Medyceuszy przy San Lorenzo. Oryginały są wszystkie z białego marmuru i można je zobaczyć w mieście. Pomnik wjechał tu 25 czerwca 1873 roku, ciągnięty przez dziewięć par wołów.
Na tarasie dominuje neoklasycystyczna loggia, również dzieło architekta Giuseppe Poggiego: miało w niej powstać muzeum Michała Anioła, które nigdy nie ruszyło. Na murze balustrady pod loggią wielkie litery epigrafu przypominają o architekcie: «rozejrzyj się wokół, oto jego pomnik».
Prace ruszyły w 1869 roku, gdy Florencja była stolicą Włoch i robiła sobie makijaż: nowe nabrzeża, aleje w miejscu czternastowiecznych murów, a na wzgórzu San Miniato Viale dei Colli, ośmiokilometrowa droga wysadzana drzewami. Na jej szczycie Poggi umieścił ten taras.
Nie wszyscy bili brawo. Dziennikarz Yorick, który opisał szybką budowę, pisze o florentczykach niezadowolonych «z nadmiernych kosztów». W latach 1890–1935 jeździł tędy także tramwaj do Chianti, w stronę San Casciano i Greve.
Zażartował sobie z niej także Leonardo Pieraccioni w piosence o mieście: «Firenze l'è piccina... e vista dal piazzale, la pare una bambina, vestita a carnevale».
Dojedziesz tu samochodem Viale Michelangelo albo dojdziesz pieszo Rampami Poggiego, monumentalnymi schodami, które zaczynają się na piazza Poggi, w San Niccolò.
Panorama obejmuje serce miasta, od Fortu Belvedere po Santa Croce, wzdłuż nabrzeży Arno i ustawionych w rządku mostów, zwłaszcza Ponte Vecchio. Wyróżniają się katedra, Palazzo Vecchio i Bargello, a naprzeciw wzgórza z Fiesole i Settignano.
Pośrodku stoi brązowa kopia Dawida, a wokół cztery inne kopie: alegorie z Kaplic Medyceuszy przy San Lorenzo. Oryginały są wszystkie z białego marmuru i można je zobaczyć w mieście. Pomnik wjechał tu 25 czerwca 1873 roku, ciągnięty przez dziewięć par wołów.
Na tarasie dominuje neoklasycystyczna loggia, również dzieło architekta Giuseppe Poggiego: miało w niej powstać muzeum Michała Anioła, które nigdy nie ruszyło. Na murze balustrady pod loggią wielkie litery epigrafu przypominają o architekcie: «rozejrzyj się wokół, oto jego pomnik».
Prace ruszyły w 1869 roku, gdy Florencja była stolicą Włoch i robiła sobie makijaż: nowe nabrzeża, aleje w miejscu czternastowiecznych murów, a na wzgórzu San Miniato Viale dei Colli, ośmiokilometrowa droga wysadzana drzewami. Na jej szczycie Poggi umieścił ten taras.
Nie wszyscy bili brawo. Dziennikarz Yorick, który opisał szybką budowę, pisze o florentczykach niezadowolonych «z nadmiernych kosztów». W latach 1890–1935 jeździł tędy także tramwaj do Chianti, w stronę San Casciano i Greve.
Zażartował sobie z niej także Leonardo Pieraccioni w piosence o mieście: «Firenze l'è piccina... e vista dal piazzale, la pare una bambina, vestita a carnevale».
Dojedziesz tu samochodem Viale Michelangelo albo dojdziesz pieszo Rampami Poggiego, monumentalnymi schodami, które zaczynają się na piazza Poggi, w San Niccolò.