Opis
Ponte alle Grazie to pięcioprzęsłowy most przez Arno w centrum Florencji, od via de’ Benci do piazza de’ Mozzi, w Oltrarno, tuż poniżej jazu San Niccolò. Bez tłumów Ponte Vecchio kryje niezwykłą historię.
Dzisiejszy jest skromny i funkcjonalny: żelbetowa belka obłożona pietraforte, by współgrać z pałacami wokół. Otwarto go 24 lutego 1957 roku, w miejscu, gdzie rzeka płynie szybciej.
Prawdziwym powodem, by się zatrzymać, jest poprzedni most, Rubaconte. Kazał go zbudować w 1237 roku podestà Rubaconte da Mandello, z dziewięcioma przęsłami: był najdłuższy i najstarszy we Florencji, starszy niż Ponte Vecchio.
Na filarach wyrastały drewniane domki, tabernakula, kaplice i warsztaty. W jednej z tych kaplic, Santa Maria delle Grazie, wisiał fresk Madonny uważany za cudowny, i od niego most dostał nową nazwę, już w XV wieku.
W 1390 roku pewna kobieta, Apollonia, uzyskała zgodę na życie pustelnicze w drewnianej szopce na filarze. Sześć lat później dołączyły do niej dwie inne, a w 1400 roku wszystkie trzy dały się zamurować, zostawiając tylko okienko na most, przez które przyjmowały jałmużnę.
To były pierwsze murate, czyli zamurowane: z tej wspólnoty powstał klasztor Murate przy via Ghibellina, dokąd siostry przeniosły się w 1424 roku. Inna wspólnota na moście, Romite, założyła drugi klasztor żeński.
Rubaconte przetrwał wszystkie wielkie powodzie, także tę z 1333 roku, która zabrała Ponte Vecchio. Domki rozebrano w 1876 roku, by poszerzyć jezdnię i przepuścić tramwaj, a balustrady zrobiono z żeliwa.
Koniec nadszedł w nocy z 3 na 4 sierpnia 1944 roku: wycofujące się wojska niemieckie wysadziły wszystkie mosty na Arno oprócz Ponte Vecchio. W 1945 roku ogłoszono konkurs na odbudowę, wygrany przez Giovanniego Michelucciego, Edoarda Dettiego i ich kolegów z zespołu.
Ciekawostka: wśród domów starego mostu urodzili się błogosławiony franciszkanin Tommaso Bellacci i poeta satyryk Benedetto Menzini.
Dzisiejszy jest skromny i funkcjonalny: żelbetowa belka obłożona pietraforte, by współgrać z pałacami wokół. Otwarto go 24 lutego 1957 roku, w miejscu, gdzie rzeka płynie szybciej.
Prawdziwym powodem, by się zatrzymać, jest poprzedni most, Rubaconte. Kazał go zbudować w 1237 roku podestà Rubaconte da Mandello, z dziewięcioma przęsłami: był najdłuższy i najstarszy we Florencji, starszy niż Ponte Vecchio.
Na filarach wyrastały drewniane domki, tabernakula, kaplice i warsztaty. W jednej z tych kaplic, Santa Maria delle Grazie, wisiał fresk Madonny uważany za cudowny, i od niego most dostał nową nazwę, już w XV wieku.
W 1390 roku pewna kobieta, Apollonia, uzyskała zgodę na życie pustelnicze w drewnianej szopce na filarze. Sześć lat później dołączyły do niej dwie inne, a w 1400 roku wszystkie trzy dały się zamurować, zostawiając tylko okienko na most, przez które przyjmowały jałmużnę.
To były pierwsze murate, czyli zamurowane: z tej wspólnoty powstał klasztor Murate przy via Ghibellina, dokąd siostry przeniosły się w 1424 roku. Inna wspólnota na moście, Romite, założyła drugi klasztor żeński.
Rubaconte przetrwał wszystkie wielkie powodzie, także tę z 1333 roku, która zabrała Ponte Vecchio. Domki rozebrano w 1876 roku, by poszerzyć jezdnię i przepuścić tramwaj, a balustrady zrobiono z żeliwa.
Koniec nadszedł w nocy z 3 na 4 sierpnia 1944 roku: wycofujące się wojska niemieckie wysadziły wszystkie mosty na Arno oprócz Ponte Vecchio. W 1945 roku ogłoszono konkurs na odbudowę, wygrany przez Giovanniego Michelucciego, Edoarda Dettiego i ich kolegów z zespołu.
Ciekawostka: wśród domów starego mostu urodzili się błogosławiony franciszkanin Tommaso Bellacci i poeta satyryk Benedetto Menzini.